بنیاد ایران شناسی مطالعات ایران شناسی ۲۴۷۶_۲۹۸۹ 8 4 2025 02 19 Local conflicts in the context of Iranian culture and society (Case study of the Owbaja rite in Sheshtamad -Khorasan Razavi) تضادهای محلی در بستر فرهنگ و جامعۀ ایرانی (مورد مطالعه: آیین اوبَجَ در ششتمد خراسان رضوی) 1 30 721741 10.22034/is.2025.2051180.1059 FA حسین قدرتی دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران موسی الرضا غربی استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران 0000-0002-6132-2746 Journal Article 2025 01 20 The problem that whether Iranian are participative or not, has been an important question during the half of the recent century among rural studies. While some studies focus on local struggles in Iran society, assume Iranian inexperienced in group cooperation, others based on field observations have emphasized on the consensus aspects of rural areas of Iran.The present study investigates that how cultural mechanisms manage and control conflicts around the division of water -as a scarce source - among farmers in a rural area in Khorasan Razavi province. Inspired by theoretical notions of anthropology and use of qualitative methodology, this study analyzed the noted rite as a mediated situation between political conditions. Results showed that in-spite of local conflicts and tensions, Iranian society has maintained its own solidarity as well as stability by help of cultural and ritual mechanisms. در نیم قرن اخیر یکی از مهم‎ترین پرسش‌هایی که بخشی از مطالعات روستایی ایران را به خود معطوف داشته، این پرسش بوده است که آیا ایرانیان مشارکت‎گریز هستند یا مشارکت‎گرا. گروهی از پژوهش‎ها، با برجسته‌سازی تضادهای محلی در جامعۀ ایرانی، ایرانیان را در کار گروهی و جمعی ناکارآزموده تلقی می‎کنند. در مقابل چنین دیدگاهی، گروهی از پژوهشگران با استناد به شواهد میدانی، از وجوه وفاق‌‌آمیز در جامعۀ روستایی ایران سخن به میان آورده‎اند. در این میان، پژوهشِ حاضر ضمن پذیرش وجود تضاد در جامعۀ روستایی ایران، به‌دنبال پاسخی برای این پرسش است که سازوکارهای فرهنگی چگونه تضاد را در جامعۀ ایرانی مدیریت و کنترل می‎کنند. در این چارچوب، مطالعۀ حاضر با بررسی یک آیین مدیریت آب در خراسان، در نظر دارد نشان دهد چگونه تضادها و کشمکش‌ها در بسترِ فرهنگ جامعۀ ایرانی حل‌وفصل و مدیریت می‎شوند. این موضوع با استفاده از روش‌شناسی کیفی و ملهم از نگاه نظری مردم‌شناسی به موضوع تضاد، سازمان‎دهی شده است. یافته‎ها و نتایج پژوهش، آیین مطالعه‌شده را به‌مثابه یک موقعیت میانجی در پس‌وپیش موقعیت‎های سیاسی تحلیل می‎کند. براساس نتایج حاصل از این پژوهش، می‌توان گفت جامعۀ ایرانی به‌رغم تضادها و تنش‌های محلی و جز آن، به مدد توسل به سازوکارهای فرهنگی و آیینی، در تاریخ انسجام و پایداری اجتماعی خویش را حفظ کرده است. https://is.iranology.ir/article_721741_e9c8e6ca118b856e6df7b374e8a84d9c.pdf